Weer een Grote Stap

In december 2007 werd Leon geboren, wij waren helemaal in de wolken en in het begin ging eigenlijk alles wel goed. Hij dronk wel wat moeilijk, en slapen was lastig, maar daar vonden we wel een oplossing voor en daar zochten we eigenlijk ook niets achter.

Toch kwamen er langzaam toch steeds meer kleine dingetjes voorbij die we anders dan anders vonden. We hebben dit met de arts van het consultatiebureau besproken en die had een vermoeden en stuurde ons door naar Autisme Team Noord Nederland (ATN).

En ineens zaten we in een rollercoaster en al snel bleek dat er een ontwikkelingsachterstand was en dat contact maken moeilijk was.

ATN heeft ons goed begeleid en contact maken ging beter met de Joint Attention Methode. In de jaren die volgde werd al wel duidelijk dat Leon anders zou opgroeien. Niet naar school maar naar een Kinderdagcentrum, ‘t Mearke. Dit is niet een crèche, maar een instelling waar ontwikkelingsgerichte begeleiding wordt aangeboden. 

Een paar jaar later de diagnose Autisme en ernstig verstandelijk beperkt. Leon kreeg een WLZ indicatie en dan weet je 100% zeker dat Leon altijd 100% afhankelijk zal zijn van andere. In de eerste jaren ben je dat als ouder en regel je zelf de zorg, vanaf zijn 12de hadden we hulp nodig, eerst 1 pgb-er en dit groeide langzaam naar 3 pgb-ers. Want als ouders sta je elke dag 24uur aan.

Dit is vermoeiend en dit kan je als ouder jaren lang, maar dan ineens wordt het te zwaar, bij ons was dit op het moment dat Leon ook steeds later op bed wilde en dit eigenlijk niet meer met z’n 2-en te doen was. Maar dan hou je toch nog even vol en ga je kijken naar een plek waar hij zou kunnen gaan wonen als hij een jaar of 21 is. Wij hebben een mooie plek gevonden, Kleurrijk in Oudemirdum, en hebben hem op de wachtlijst gezet, want het zou best nog wel een tijd duren.

En dan krijg je het belletje dat er een plekje is, oops, dat is wel heel snel, Leon is pas 16,5 jaar, dat was niet de planning in ons hoofd. Wat nu? In eerste instantie wil je er nog niet aan, maar dat is je gevoel, je verstand zegt dat het nodig is. Strijd tussen gevoel en verstand. Toch maar proef-logeren en Leon verbaast ons weer, hij vindt zijn draai en het proef-logeren gaat goed. 

En dan 14 oktober 2024 is het zover, Leon gaat wonen op Kleurrijk, komt wel een aantal dagen per week thuis. Leon doet het geweldig, hij vindt zijn draai en zijn plekje, soms wel even lastig maar het gaat goed.

En nu heb je als ouders ineens balans in je leven, tijd voor andere zaken, leuke dingen doen, jezus wat heb ik mij de eerste maanden schuldig gevoeld. Allemaal gevoelens, ik heb hem weggeduwd, ik ben egoïstisch, ik ben er niet voor Leon, noem maar op. Nu bijna een jaar later vind ik loslaten nog steeds heel moeilijk, wil eigenlijk het liefst continu meekijken of hij wel happy is en als hij dat niet is, wil ik de wereld voor hem veranderen. Ik weet dat het niet kan, maar ik wil het wel. Nu ik dit schrijf krijg ik tranen in mijn ogen, want het blijft moeilijk dat loslaten en te accepteren dat je niet de perfecte wereld voor Leon kan creëren.

En dan is het 1 september 2025, de volgende grote stap voor Leon. Hij gaat van het Kinderdagcentrum naar volwassenen Dagbesteding, weer een grote stap, weer spannend, weer verandering, hoe zal hij doen? We stappen om 9 uur in de auto en een kwartier later zijn we bij de Stipe, zijn begeleider van het KDC is er en ook zijn nieuwe begeleider staat hem ook te wachten, dit is spannend, wat gaat Leon doen? Nou heel gewoon of er niets aan de hand is, ik vergeet papa en mama en loop met een grote smile met mijn nieuwe begeleider een nieuwe uitdaging te gemoed!

Wat een veranderingen voor onze vent, binnen een jaar gaan wonen en een andere dagbesteding, hij doet het maar allemaal, wat ben ik trots op hem!