Het is 2 maanden geleden dat ik een blog heb geschreven, het is zeker geen gebrek aan inspiratie geweest, maar wel een hele drukke agenda. En als ik een verhaal schrijf dan moet het ook ineens komen. De afgelopen maanden wel geprobeerd iets te schrijven maar vaak stokte het al na 2 of 3 zinnen. Er staat nu meer op papier dus het blok is weg en de blog is gemaakt.

Voor Leon zijn de afgelopen maanden een rollecoaster geweest en als we terugkijken hebben Anneke en ik niet altijd de juiste keuze voor Leon gemaakt. Als we keuzes maken dan proberen we altijd het beste voor Leon te doen, maar deze keer pakte het toch iets anders uit. 

De feestdagen vielen heel ongelukkig en de dagbesteding was ook nog extra dicht, dus om continu heen en weer gaan van Leon te voorkomen hadden we een mooi schema bedacht. 

We wisten dat dit een uitdaging was voor Leon, want hij gaat dan uit zijn vaste ritme. We weten niet hoe hij het doet, maar hij weet eigenlijk precies wanneer hij op wonen is en wanneer thuis.

We merkten wel dat wanneer we de rapportages lazen, dat Leon het lastig had en dat hij wat opstandig gedrag vertoonde, maar niet zodanig dat we zorgen hadden. 

En toen kwam de sneeuwellende er nog een keertje achteraan, dat was eigenlijk het laatste zetje dat Leon nodig had, weer uit zijn ritme, weer geen dagbesteding en nog niet bijgekomen van de vorige verstoring, schoot hij behoorlijk in de stress en waren er een paar stevige escalaties. Dat is zo vervelend om te lezen, want Leon is normaal een hele vriendelijke jongen, een boefje, maar wel lief. Het is ook vervelend voor de mensen die hem begeleiden, die doen dit met hart en ziel en willen het beste voor hem, maar kunnen zich niet in tienen delen. En wanneer Leon slecht in zijn vel zit, dan heeft hij geen geduld en daar gingen bijna alle escalaties over. Leon wordt dan ook fysiek en knijpt, krabt en duwt en daar komen de begeleiders niet altijd ongehavend uit en dat vinden we heel erg. 

Voor de begeleiders was het ook hard werken om het iedereen naar de zin te maken, maar Leon heeft echt toppers die voor hem zorgen. Ondanks alle escalaties die er zijn geweest, hebben ze geduld met hem gehouden, hij is opnieuw geobserveerd en er zijn weer een aantal zaken boven water gekomen over hoe Leon beter in balans is te houden.

Wij hebben er van geleerd, maar ook op de woonlocatie zijn er nieuwe inzichten.

Nu een paar weken in februari en het woeste weer achter de rug en de regelmaat weer op zijn plaats, zien we gelukkig een hele andere Leon. Hij is weer een boefje, maakt weer grapjes en gedraagt zich regelmatig als een luie puber. 

Alles opgeteld, we hebben er veel van geleerd en zullen het dit jaar anders gaan regelen.

Dus als je dit leest een heftige 2 maanden voor Leon en ons, parallel aan dit alles loopt ook nog de zoektocht naar een andere dagbesteding voor Leon, dit loopt al sinds september en gaat naar  mijn zin veel te langzaam, dus als een echte Dennis zet ik overal druk om het te versnellen. Maar ik heb geleerd, ik moet geduld hebben, in zorgland gaan dit soort zaken nu eenmaal iets langzamer. Nu is er in het traject ook een hoop pech, mensen die vertrekken, langdurig ziek, dus een cocktail voor vertraging. Toch is er ook positief nieuws, vorige week gesproken op de nieuwe locatie, er is een plekje, maar er zijn ook een hoop mitsen en maren weer, dat was wel een verrassing omdat in eerste instantie de boodschap was dat hij kon komen. Nu hangt het af van de toekenning van Meer Zorg, partijen zijn nu hard bezig om dit te regelen, en ik ben ook iedereen dankbaar die zich daarvoor inzet. Ik hoop in mijn volgende blog, die ik sneller ga schrijven, te kunnen melden wanneer Leon op zijn nieuwe dagbesteding kan beginnen.

Oja tussendoor ben ik ook aan een nieuwe opdracht begonnen, het was best wel een beetje veel van alles, maar dat overleven we wel.