Grote Vriendelijke Reus

Ik blijf het lastig vinden om te lezen dat mijn grote vriendelijke reus ook een draak kan zijn. Ik weet al een tijd dat het leven geen sprookje is. Maar dan hoop ik toch even wel dat het een sprookje is. Want zo ken ik Leon helemaal niet. Thuis zien we dit nooit. Eigenlijk alleen heel soms op wonen en helaas regelmatiger op de dagbesteding. 

Hij slaat dan om van een lieve jongen naar een jongen die intens boos is en je pijn probeert te doen. Als ik dit lees krijg ik tranen in mijn ogen. Aan de ene kant voor de begeleider die de Sjaak is, maar ook voor Leon. De begeleiding heeft dan heel veel signalen gemist en hem weer overvraagd. 

Laatst las ik, “wel bouwde hij spanning op, ging steeds sneller zijn activiteiten afraffelen, totdat hij een activiteit had die hij nog niet klaar had, hij stopte hiermee en ging weer bij zijn pictobord staan. Toen ik zei dat hij zijn activiteit nog af moest maken, viel hij mij gelijk aan, slaan knijpen deed alles om mij maar pijn te kunnen doen.” 

Ik snap waarom Leon een uitval doet naar zijn begeleider. Hij kan het alleen aangeven door middel van zijn gedrag dat het teveel wordt. En dat doet hij door aan te geven dat hij er klaar mee is. Beetje hangen, snel afreaffelen, enz. Hij kan het niet vertellen. Zijn draagkracht is dan niet groot genoeg meer om de draaglast te kunnen dragen. Ik vind het echt heel vervelend voor de begeleider, maar hij neemt bewust het risico door zijn gedrag te negeren en hem terug te brengen naar zijn taken, Leon kan dan niets anders dan boos worden, hij voelt zich dan zo onbegrepen. 

We hebben al zo vaak gezegd,  Leon kan je niet breken, je moet hem ombuigen, je beweegt mee, geeft hem ruimte, laat zijn stresslevel dalen en brengt hem dan terug in het programma. Doe dit en je voorkomt 95% van dit soort escalaties. Het vervelende is dat Leon nu het stempel agressief krijgt en dat is hij helemaal niet. Leon is een lol broek, hij houdt van uitdagen en grapjes maken. Leon is onze grote vriendelijke reus, die zo vaak niet begrepen wordt. Ik zou het liefst de hele dag meekijken en de mensen coachen hoe ze met hem om moeten gaan. Dat kan helaas niet, maar waarom zijn mensen zo eigenwijs en luisteren ze niet naar zijn ouders. Ze zeggen altijd "jullie kennen hem het beste", maar luisteren dan niet naar onze tips. 

Maar na een incident is er vaak erg weinig zelfreflectie waarom het is gebeurd en wordt er vooral gezegd dat hij moeilijk en onvoorspelbaar is. Maar waarom kijk je niet naar je zelf in het proces van escalatie? Wat heb ik gemist? Waar ben ik aan voorbij gegaan?

Dit alles frustreert mij heel erg.

Ik wist dat loslaten moeilijk is, maar wist niet dat het zo zwaar zou zijn.