In 2006 zijn Anneke en ik als een blok voor elkaar gevallen. We zijn snel gaan samenwonen en op 13 juli 2007 zijn we getrouwd met toestemming van Louis en Daphne, ze hebben zelfs meegetekend op een speciale trouwakte.

Toen we de trouwkleding voor de bruiloft gingen uitzoeken bleek Anneke zwanger, een wens die we beide koesterden, de kleding van Anneke moest op het laatste moment nog worden vermaakt omdat Porretje heel snel groeide.

Porretje, ja inderdaad Porretje, dit is de bijnaam die we Leon gaven toen hij nog in de buik van Anneke zat. Porretje bleef hard groeien en vooral ook erg porren. 

Op 17 december reed ik vanuit Den Haag naar huis en belde ik met Anneke, ze vertelde dat ze voelde dat er wat aan het gebeuren was, maar dat ik vooral rustig aan moest blijven rijden. En volgzaam als ik ben, heb ik daarna de auto netjes op cruise control gezet en ben ik voorzichtig en rustig naar huis gereden met zo’n 170km/uur. Want in mijn hoofd was Anneke al aan het bevallen. Na een korte vliegreis kwam ik thuis en zijn we direct naar het ziekenhuis gereden, het bleek allemaal nog wel even te duren. Maar het geduld werd beloond en niet veel later werd Leon geboren, 18 december 2007.

Leon was de mooiste baby van de wereld (hoezo een roze bril?), maar hij bleek wel een eigen wil te hebben, dit heeft hij natuurlijk van zijn moeder😊.

Hij groeide gestaag, maar bleek een moeilijke slaper, hij viel het liefst in slaap op de borst van mama of papa. Maar schrok ook vaak weer wakker, dan stonden we hem te wiegen voor het aquarium terwijl we “het Kleine Café aan de haven” neurieden.

De eerste 1,5 jaar viel ons niets op, hij groeide netjes, ging lopen en stond met zijn neus op de tv als de Teletubbies opstonden, hij kon er geen genoeg van krijgen. We namen hem overal mee naartoe, met al snel een mobiele DVD speler. Langzaam vielen ons toen ook dingen op, waardoor we het gevoel hadden dat Leon niet ontwikkelde zoals het hoorde. Gelukkig troffen we een arts aan op het consultatiebureau die verstand had van Autisme en ook zij zag wat wij zagen en stuurde ons door naar ATN (Autisme Team Noord Nederland) in Groningen, daar zijn we vaak met Leon geweest, maar omdat hij nog zo jong was (2 jaar) konden ze nog niet met zekerheid zeggen wat er aan de hand was, maar er werd vastgesteld dat hij een ontwikkelingsachterstand had en er was een vermoeden van Autisme. Dat kwam wel even binnen, maar we konden ons er nog helemaal niets bij voorstellen wat dat allemaal zou gaan betekenen voor de toekomst.

Vooral het contact maken met Leon was lastig, maar dit is wel erg belangrijk om Leon te laten ontwikkelen, we werden gevraagd of we er iets voor zouden voelen om via Joint Attention (was toen helemaal nieuw) contact te gaan maken met Leon. We grepen dit met beide handen aan en er volgde een intensief traject samen met Leon en het werkte, in mijn ogen is dit nog steeds de basis geweest voor het contact met Leon. Er is zelfs nog een video waarin we aangeven dat dit ons echt heel erg heeft geholpen. De jaren daarop kwamen we nog steeds in Groningen bij ATN en naar mate de jaren verstreken bleek Leon klassiek Autisme te hebben met een ernstige ontwikkelingsachterstand.

Toen Leon 2,5 jaar was ging er een nieuwe wereld voor ons open, we snapten dat wij Leon niet alleen naar het volgende niveau konden krijgen en dat we daar hulp bij nodig hadden. Die kwam in de vorm van It Mearke, een Kinderdagcentrum in Bolsward dat ontwikkelingsgerichte begeleiding geeft. Dat was wel even een reality check, de eerste keer dat we daar gingen kijken schrok ik mij rot, onze Leon naar It Mearke, bij die kinderen? Tot aan die tijd had ik totaal geen contact met mensen met een beperking en toen ik daar rondliep werd ik wakker geschud. Ik wist niet heel goed wat ik ermee aan moest. Maar ik wist wel dat dit nodig was voor Leon. Leon ging eerst een paar dagdelen per week en voor mij werd het steeds meer het nieuwe normaal, de kinderen waren niet meer eng maar mooi. Allemaal een eigen persoonlijkheid, allemaal mooie mensjes die een beetje extra hulp nodig hadden.

De paar dagdelen per week groeiden uit naar 5 volledige dagen, want voor Leon zorgen is zwaar, je moet de hele dag aanstaan en op je hoede zijn, er voor hem zijn. Dit is niet vol te houden. Voor Anneke was dit zwaar, zij was de ouder die bijna alle zorg gaf. Zelfs met 5 dagen Mearke is het zwaar om voor Leon te zorgen, want zodra hij thuis komt moet je aanstaan en er voor hem zijn. En ik was op mijn werk, dus veel kwam op de schouders van Anneke terecht. Voor mij was het ook pittig, aanstaan op het werk en daarna thuis ook weer aanstaan.

Met liefde doen we dit, maar het  werd steeds zwaarder omdat Leon naarmate hij ouder werd, ook korter ging slapen. We hebben er lang niet aan gewild, want je wilt namelijk dat je kind zolang mogelijk thuis woont, maar in 2024 hebben we de knoop doorgehakt toen we de kans kregen om Leon te laten wonen op het mooiste plekje van Friesland, Kleurrijk, hij was pas 16 toen en dat was veel jonger dan we in ons hoofd hadden. Maar dit is de perfecte plek voor hem, dus konden we geen nee zeggen. Een plek waar hij jaren kan wonen. Geen instelling maar een thuis, na je werk word je opgevangen in de woonkamer en staat er iets lekkers voor je klaar. Toen we gingen kijken viel dit gelijk op, zien dat iedereen thuiskomt.

En nu is het 18 december 2025, Leon is vandaag 18 jaar geworden. We hebben het vanmorgen gevierd zonder slingers en ballonen, maar met een cadeautje en zijn verjaardagsmuts. Ging vanmorgen niet van harte, want Leon wilde filmen met zijn Ipads. En ook zingen is niet toegestaan, dan stopt hij zijn hand voor je mond en kijkt hij heel geïrriteerd. Nee gewoon lekker relaxt met 5 broodjes aardbeien jam en een bakje vlaflip en een beker drinken. Oké de kussen mochten nog net, maar nu gewoon weer de standaard routine. Daar doe je Leon het meeste plezier mee.

Geen traktaties op de dagbesteding, dat vindt hij niet fijn.

We laten een taart bezorgen op Kleurrijk en daar wordt het een beetje gevierd, dat mag nog net van Leon😊.

Lieve Leon wat een tocht hebben we met je gemaakt, een tocht met verrassingen, geen moment is er een vaste route geweest en hebben we telkens de koers verlegd als dit voor jou beter was. 

Maar wat een mooie vent ben je toch geworden. Een stoere vent van 18 jaar, die gelukkig is, een grapjas, een knuffelkont, onze grote boef, ons lieve kleine mannetje.

Happy Birthday Boeffie Rueb