Gelukkig en soms verdrietig

Deze tegenstrijdigheid zit regelmatig in mijn hoofd.

Ik heb het geluk dat ik een bonusvader mag zijn voor twee van mijn 3 kinderen, de oudste twee. Deze zijn sinds een paar jaar uitgefladderd en wonen samen. Dat gaat helemaal goed en ze hebben beide sinds kort een carrière wissel richting de gehandicaptenzorg gemaakt. Het is mooi om te zien dat ze beide daar hun roeping hebben gevonden en het fijn vinden om er te zijn voor mensen die een beetje meer hulp nodig hebben.

Daarnaast hebben Anneke en ik Leon gekregen, nu bijna 18 jaar geleden, Leon is een stuiterende vrolijk autistische vent. Leon functioneert op het niveau van een 3 jarige, spreekt niet en is een blij ei. 

Als je dit leest dan snap je dat ik een blije papa ben die 3 gezonde kinderen heeft. 

Maar waar komt die verdrietigheid dan vandaan? Deze vraag stel ik mijzelf ook regelmatig, waarom ben ik nu ineens zo verdrietig? Meestal komt dit op als ik alleen in de auto zit of samen met Leon rondrijd door Friesland tijdens één van onze lange tochtjes. Ik heb dan alle tijd om over de dingen na te denken, over hoe bepaalde dingen zijn gegaan in het leven. 

Dan zijn er veel dingen waar ik heel blij van word, ik heb Anneke ontmoet en ze is ook nog met mij getrouwd, 2 mooie bonus kids mogen opvoeden, de eretitel stiefmonster gekregen, veel leuke dingen gedaan, heb veel van de wereld mogen zien, mooie mensen ontmoet en ik heb lange en waardevolle vriendschappen.

Maar er is ook gemis, mijn ouders, mijn moeder is meer dan 30 jaar geleden overleden, veel te jong, zij heeft nooit mijn gezin mogen ontmoeten, nooit een oma kunnen zijn. Ik weet dat ze dat geweldig had gevonden en dat ze veel in Sneek was geweest. Mijn vader is 7 jaar geleden overleden, hij kwakkelde nogal wat met zijn gezondheid, dus hij is die laatste jaren niet heel veel bij ons in Sneek geweest en heeft veel gemist van de kinderen. Ik mis mijn ouders nog elke dag. Maar ook Leon, hij maakt mij intens gelukkig, maar zijn beperking maakt mij ook ongelukkig. Het besef dat hij zijn leven lang van andere afhankelijk zal zijn, dit steekt vooral de kop op als het bij wonen of de dagbesteding niet helemaal lekker loopt. Maar ook bij de dingen die je met “normale” kinderen meemaakt. Eerste schooldag, diploma uitreiking, zwemles, naar de sportvereniging, het zien opgroeien naar een volwassen vent, eerste relatie, pesten met zijn vriendinnetje of vriendje. Allemaal zaken die we met Leon nooit mee zullen maken of hebben gemaakt.

Daarnaast ook het stempel dat de beperking van Leon op ons gezin heeft gedrukt, gelukkig hebben onze kinderen altijd heel veel begrip hiervoor gehad, maar ik weet dat we ze te kort hebben gedaan, ook al hebben ze dat nooit aan ons verteld of laten merken. Maar ook heeft het het leven van Anneke en mij heel erg veranderd, wij hebben ons leven helemaal op Leon afgestemd, dit heeft invloed gehad op onze sociale contacten, sommige mensen zijn afgehaakt, wat we begrijpen, omdat we altijd rekening moesten houden met Leon en wij ook niet veel moeite deden om die contacten te onderhouden. Nu pas, nu Leon woont, kunnen we weer spontaan dingen doen. Maar dat vind ik moeilijk, ik zit nog erg vast in de oude structuur. En merk dat door het jaren aanpassen aan Leon, ik ook definitief ben veranderd, grote druktes, veel herrie, ik trek het allemaal niet meer zo goed.

Dit maakt mij soms verdrietig, maar als ik dan lekker met de oudste kids en aanhang door de Efteling wandel, of als ze gezellig bij ons komen eten, de lach van Leon zie of een dikke knuffel van hem krijg, dan ben ik weer een blij ei, dan is mijn dag weer helemaal goed. Want wie heeft nu nog een zoon van 18 die op je schoot kruipt en je dan een keiharde knuffel geeft. Pijnlijke liefde noem ik dat altijd, knuffelen totdat papa erbij neervalt.

Al met al, ik ben gelukkig, en soms een beetje verdrietig.