Het leven voor Leon lijkt eenvoudig en ongecompliceerd, maar dat is het niet. In zijn hoofd moeten zaken altijd kloppen, wanneer het niet klopt dan heeft Leon stress. Gelukkig is Leon ook flexibel en kan je Leon ook ombuigen om te voorkomen dat zijn glas overstroomt en de emotie er bij hem uitknallen.

Eén van de zaken waar Leon niet flexibel in is, zijn de filmpjes op zijn IPad, deze maakt hij de hele dag, het liefst een filmpje van een video op Youtube, liefst van Dirk Scheele of de Teletubbies. Dit luistert heel nauw, niet goed dan doet hij het opnieuw. Belemmer je dit, dan zijn de rapen gaar en slaat een lieve Leon om naar een hele boze Leon. Niet direct, maar wel als hij niet begrepen wordt of wanneer hij wordt belemmert in het afmaken van zijn allerbelangrijkste taak. Deze strijd zie je vaak als een andere persoon vindt dat hij iets moet doen, of juist met iets moet stoppen. 

Thuis is dit nooit een probleem, want Papa en Mama stemmen hun leven helemaal op Leon af, maar elders is dit vaak wel de uitdaging waar mensen tegenaan lopen. Leon iets laten doen op het moment dat jij het wilt, of Leon iets weigeren wat hij heel graag wil.

Het heeft tijd nodig om dit te kunnen doen, je moet hem leren lezen, je moet hem leren kennen, je moet hem verleiden dat te doen wat jij wilt. Je moet geduld hebben.

Leon kan namelijk zelf mensen heel goed lezen, hij heeft heel snel in de gaten hoe hij je kan beïnvloeden, het is een lieve boef die al zijn charmes in de strijd gooit om dat voor elkaar te krijgen wat hij graag wilt.

Ik zat hier van de week over na te denken, en werd ineens een beetje droevig, zelfs wat tranen in mijn ogen, want ik heb de laatste tijd een beetje het gevoel dat ik Leon een beetje aan het verliezen ben. Maar is dat wel zo? Als ik eerlijk ben, ik weet het niet. Hij vindt het nog steeds heel fijn als wij hem komen ophalen en thuis geniet hij heel erg, maar ik merk de laatste tijd dat Leon steeds meer op zich zelf is, hij heeft onze aanwezigheid steeds minder nodig. Misschien is dit een hele natuurlijke ontwikkeling omdat hij ouder wordt en meer behoefte heeft aan zijn eigen ruimte en daar past papa minder bij. 

Het komt denk ik ook omdat ik minder momenten met hem samen heb sinds hij niet meer thuis woont, ik mis zijn aanwezigheid dan heel erg, zijn ondeugende gedrag, zijn blijheid, het samen zijn en gek doen, zijn schaterlach. Waar hij woont rapporteren ze gelukkig elke dag hoe het met hem gaat, heel vaak gaat het heel erg goed, maar af en toe lees je ook dat het verkeerd is gegaan. Dat zijn dan momenten dat ik het allemaal heel moeilijk vind, ik kan dan zijn wereld niet maken, een perfecte wereld voor Leon creëren.

Ik merk dat ik dit de laatste tijd weer een beetje moeilijker ben gaan vinden, ik wil er altijd voor hem zijn, maar dat kan dan niet, ik moet vertrouwen dat andere er voor hem zijn. Dat vertrouwen hebben ze helemaal en ze doen het top. Maar toch vind ik het o zo moeilijk!

Maar dan is het weer woensdag en zie ik mijn grote sloopkogel als ik thuis kom van mijn werk. En op zondag ga ik hem samen met Anneke ophalen, dan is hij zo blij om ons te zien. Hij weet dan dat hij al zijn IPads mag hebben en dat ik samen met hem in zijn kamer op zijn bankje ga zitten en zijn rug ga kriebelen, voor mij het ultieme wij moment, ik koester het elke week. 

De wereld staat stil, de wereld is dan Leon, ik heb het nergens meer druk mee, ik denk dan even nergens aan, er is alleen samen zijn met Leon en zijn rug kriebelen. Gelukkiger krijg je mij niet!