Hartverzakking !!!

Zo af en toe een blog schrijven is leuk om te doen, soms ook wel lastig om een onderwerp te kiezen. De dingen die je lang bezig houden zijn vaak ook de zaken die niet altijd even positief zijn. En dat is nu net niet waarover ik alleen maar wil bloggen, maar juist ook de zaken die leuk of uitdagend zijn.

Sinds begin van dit jaar ben ik met een nieuwe baan begonnen, eerst als interimmer, maar vanaf 1 juli ben ik in vaste dienst getreden. Waarom niet weer op zoek naar een nieuwe interimklus? Heel éénvoudig, ik ben iemand die vastigheid nodig heeft, interimmen maakt mij onrustig in mijn hoofd. En niet minder belangrijk, ik wil graag het resultaat zien op de lange termijn en dit met mensen realiseren waarmee je een band opbouwt. Wat zeker ook meespeelt, is dat ik het dagelijks reizen naar mijn werk van vaak meer dan een uur enkele reis mij ook begon tegen te staan, ik heb geen hekel aan autorijden, maar ik miste wel de tijd thuis. Nu ik weer in Sneek werk, ben ik binnen 10 minuten op mijn werk, dit geeft ineens uren meer vrije tijd in de week en daar genieten Anneke en ik intens van. Het is soms best nog wel onwennig maar ik denk dat het wel gaat wennen 😊.

Ik kan er nu ook meer voor Leon zijn, hiervoor was ik toch wel vaak moe en trok ik mij vaak terug, het voelt nu weer helemaal fijn, tijd met de kleine sloopkogel doorbrengen.

Deze kleine makker houdt mijn gedachte de laatste tijd wel heel erg bezig. Het is een kleine ontdekker en de afgelopen week heeft meneer twee mooie stunts uitgehaald die het hart van een ouder toch wel ff sneller laat kloppen.

Afgelopen maandag besloot meneer even op ontdekkingsreis te gaan, als een echt Buzz Lightyear dacht Leon: “Tot in de oneindigheid en verder” en daar ging de ontdekker, dwars door de akkers heen, op weg naar? Geen idee, maar wij hoorde dat hij de dikste lol had en haast niet mee te krijgen was.

Ik zeg genoeg avontuur voor 1 week, maar daar dacht onze draaideur deugniet anders over, want dinsdag had hij weer snode plannen. Op de dag besteding ging hij met de zijn begeleider wandelen, wilde gelijk oversteken richting snackbar om weer een kroket te scoren zo als vorige week. Begeleider maakte duidelijk dat dit niet kon en met een stevige arm in arm heeft hij Leon meegenomen. Maar Leon is een volhouder en dan wel 1 die ze moment kiest wanneer je het niet verwacht 😊. Op de terugweg liep Leon gewoon weer los en toen ze bijna terug waren, stak hij ineens over richting de snackbar, gelukkig geen verkeer, begeleider een hartverzakking, Leon de grootste lol, papa en mama ook aan het zuurstof toen ze dit lazen.

Maar het mooie is dat hij het de laatste weken gelukkig weer goed doet op wonen, minder escalaties en we merken dat hij goed in zijn vel zit, hij is benaderbaar, wil weer knuffelen en is een lieve boef. Dit is gewoon fijn voor hem, zijn begeleiders en ons, minder zorgen. Want dat heb je wel als je kind niet meer thuis woont, hoe goed het ook geregeld is en hoe lief ze voor hem zijn.

Maar als ik dan in bed lig, dan dwalen mijn gedachtes weleens af naar de zaken die ik niet met Leon heb beleefd, hoe dat allemaal wel heel anders is gegaan als normaal is, de eerste levensjaren viel dat wel mee, toen namen we hem gewoon mee. Maar met de jaren werd dit steeds lastiger en kregen zijn broer en zus er wel meer last van. Dan denk ik weleens hebben wij grote broer en zus niet tekort gedaan? Gelukkig hebben ze ons weleens vertelt dat ze het lastig vonden, maar als ik zie hoe gek ze op hem zijn, dan zit dat wel goed. Ze bezoeken hem woonlocatie en af en toe nemen ze hem mee te fietsen en scoren ze een kroket. 

Mijn oudste twee kids zijn mijn bonuskinderen, ze waren 6 en 8 jaar toen ze in mijn leven kwamen, dus hun eerste stapje, woordjes heb ik niet meegemaakt. En ook een heleboel dingen die gewoon zijn voor kids in de eerste fase van hun leven. Ik zie nu weleens filmpjes van kids in die leeftijd en ik weet niet waarom, maar dat raakt mij dan. Veel daarvan heb ik niet met Leon beleefs, ik ben dan even verdrietig, maar snel daarna gaat dat ook weer weg, want Leon is Leon en Leon heeft ons andere mooie dingen gegeven, hij is 18 maar kruipt op je schoot en gaat knuffelen. Mooier kan je het niet krijgen.

Als ik terugkijk op de afgelopen maanden, dan kan ik eindelijk weer zeggen dat ik weer goed in mijn vel zit en weer in balans ben.