Docu Zoals het komt 100 dagen in de gehandicaptenzorg, het raakt mij diep!

Er zijn veel mensen die over deze docu wat schrijven, ik denk vooral omdat hij veel impact maakt, zeker bij mij. Nicolaas Veul heeft een pareltje gemaakt.

Als ouder van een mooie vent met een beperking is dit een serie die ik zeker samen met Anneke aan het kijken ben. Ik vind het een mooie inkijk die wordt gegeven. Respectvol, transparant, emotioneel en het raakt me van binnen diep.

Als ik zit te kijken, dan ben ik het continu aan het vergelijken met de situatie rondom Leon en hoe zijn begeleiders af en toe te maken hebben met zijn onvoorspelbare gedrag. Eigenlijk hetzelfde als je ziet in de documentaire, Leon heeft niet vaak uitbarstingen en gelukkig zeer beperkt automutilatie, hij trekt aan de velletjes van zijn nagelriemen tot bloedens toe en soms bijt hij in zijn hand, maar dat zijn maar kleine zaken als je die vergelijkt met wat je ziet in de serie.

Maar de heftigheid van zijn uitbarstingen richting begeleiders kan ook heftig zijn, gelukkig niet zoals in het programma te zien is en gelukkig ook niet vaak. Wij zijn daar zelf nooit bij, maar wanneer je naar de serie kijkt komt het ineens heel dichtbij. Dan schiet ik vol, het raakt mij heel diep.

Ook de verhalen van de ouders raken mij diep, veel van wat daar besproken wordt herken ik helemaal. Wanneer je kind geboren wordt heb je dromen over hoe zijn of haar toekomst er uit gaat zien, maar als blijkt dat jouw kindje een beperking heeft, moet je steeds een beetje van je droombeeld loslaten. Naarmate je kind opgroeit neem je steeds meer afstand van dat droombeeld, je beseft je dat helemaal niet, omdat dit elke dag met een microstapje gebeurt. Maar als je dan iemand anders hierover hoort praten, dan komt het heel hard binnen en daalt het besef keihard in, bij mij geeft dat tranen, ik ben daar emotioneel onder. Niet omdat Leon niet in mijn droombeeld past, maar omdat je weet dat er een moment zal zijn dat jij niet meer voor hem kan zorgen en dat hij volledig afhankelijk zal zijn van andere. Ik weet dat dit voor Leon wel goed komt want grote Broer en Zus hebben al gezegd dat zij goed voor hem zullen zorgen. Maar je wil eigenlijk hen ook niet met deze zorgen opzadelen, want in hun jeugd hebben zij als Brus (broer/zus van een gehandicapt persoon) al veel ingeleverd.

Dit is ook waarom ouders vaak zeggen: “kan ik maar 1 minuut langer leven dan mijn kind omdat ik dan het hele leven voor hem/haar kan zorgen”.

Maar ik word niet alleen emotioneel van de serie, maar ik word ook heel trots, want Grote Broer en Zus van Leon werken beide in de gehandicaptenzorg, zij zorgen beide voor de alle kwetsbaarste in onze samenleving.

Grote zus werkt in een kinderdagcentrum en draagt zorg voor kinderen tussen 3 en 18 jaar met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking, een pittige job met kinderen die vaak bij heel veel zaken hulp nodig hebben, maar ook een dankbare job. Niets is mooier dat de kinderen groeien als mens en dat jij met de ontwikkelingsgerichte zorg daar aan meehelpt. Deze kinderen zitten vaak voor een langere periode op een kinderdagcentrum, maar soms ook kort en stromen ze door naar speciaal onderwijs.

Grote Broer werkt op net zo’n locatie als te zien is in de serie, hij kan dit werk als geen ander relativeren, ik herken zoveel van wat hij vertelt, in wat er in de serie wordt verteld en wordt laten zien. Grote Broer vertelt dan dat hij net weer een beuk heeft gehad en dat er weer een blauwe plek gescoord is en hoe onvoorspelbaar de cliënten zijn. Maar ook over hoe mooi de cliënten zijn. De vriendin van Grote Broer werkt ook in de handicapten zorg, weer in een hele andere tak, zorg voor doof/blinde cliënten. Ook haar verhalen zijn soms heftig

Maar de verhalen van alle drie gaan vooral over hoe mooi de cliënten zijn en het is zo mooi om te zien met welke passie zij zorgen voor hun cliënten.

Zo trots op ze!