Gelukkig ben je onwetend !!!

Misschien is dit een rare titel, maar vandaag ben ik zo blij dat Leon onwetend is, ik zal hieronder uitleggen waarom.

We hebben al heel veel meegemaakt als het gaat om de zorg voor Leon. Lange tijd gaat het goed maar dan zijn er van die momenten dat het fout gaat, mensen die hem niet begrijpen, instanties die er een rommeltje van maken. Weinig gaat vanzelf als je het hebt over zorg voor iemand met een beperking.

Maar wat Anneke en ik vandaag hebben meegemaakt, is wel denk ik het toppunt. Ik neem even een aanloopje om tot de kern te komen. Als een als kind 18 jaar wordt, verandert er veel, als je een beperkt kind bent verandert er nog veel meer. Je bent volwassen, maar kan niet voor jezelf zorgen, dus papa en mama worden je mentor en bewindvoerder, is een boel geregel voor ze, maar dan is het voorlopig klaar voor de komende jaren. 

Maar de grootste verandering is dat je van kinder dagopvang moet verhuizen naar volwassenen dagopvang. Er wordt niet gekeken of je er klaar voor bent, maar je verjaardag bepaalt alles. 

Het is wat het is, we waren gelukkig op tijd begonnen om een nieuwe plek voor Leon te zoeken. We hadden eigenlijk al zijn plek gevonden in Sneek, laten we dit Plek Sneek noemen. Maar we gingen toch ook in Bolsward kijken, we kregen daar van de manager een rondleiding en een geweldig verhaal, een droomplek. Plek Sneek was top, maar Plek Bolsward was geweldig. Alles in werking gesteld en Bolsward werd het. En dan is de dag daar, je gaat beginnen in Bolsward, na twee weken werd het duidelijk, dit was geen goede plek voor Leon, niets, maar dan ook werkelijk niets van was beloofd door de manager kon worden waargemaakt. Dus dan volgt het gesprek, met de manager, een nieuwe want de oude was vertrokken. Deze man is een topper, we hebben met elkaar gesproken en de conclusie is, er is Leon veel belooft maar we kunnen dat niet waarmaken, dus weer op zoek naar een nieuwe plek voor dagbesteding. De manager belooft dat hij Leon wel goed blijft ondersteunen en hij heeft zijn woord gehouden. (en dit is zeldzaam binnen de zorg)

Anneke en ik moeten weer op zoek, logisch om eerst weer naar Plek Sneek te gaan. Het duurde heel erg lang voordat dit weer in beweging was, maar we kwamen in gesprek. Er werd verteld dat er even geen plek was, vanwege personele bezetting, en dat we gebeld zouden worden als dit anders was. We werden gebeld, er is plek voor Leon, maar dan moet er meerzorg worden aangevraagd. Dit traject werd door 3 partijen in gang gezet en in april was de aanvraag gedaan, er moest nog wat extra toelichting worden gegeven, maar dat zag er goed uit. Ondertussen waren Anneke en ik weer eens op bezoek geweest bij Plek Sneek, ook daar een nieuwe manager. Ik vond haar niets, koud, een dame die op zenden stond en niet luisterde. Gelukkig konden we gaan kijken op de groep waar Leon zou landen, we hebben een aantal begeleiders gesproken en dat voelde goed. Een plek waar hij op zijn plek kan zijn.

Vorige week was er een gesprek tussen de plek waar hij nu zit en de Plek Sneek, dit was de overdracht van Leon, hier vertelt een begeleider wie Leon is, hoe er met hem gewerkt wordt, waar je op moet letten en er wordt ook een warme overdracht besproken, mensen uit Bolsward gaan dan mee naar Plek Sneek om erbij te zijn als hij voor het eerst meeloopt.

Dit gaf ons het gevoel dat we er bijna zijn, goed voor Leon, wel spannend, maar goed. Maar dan ineens vandaag 27 augustus 2026, 9.08 uur. Manager van Plek Bolsward belt mij en vertelt mij dat Plek Sneek ineens heeft besloten dat Leon niet mag komen.

Ik ben stil, ik ben verbaasd, ik snap het niet. Hij weet ook niet veel meer en we spreken af dat we later op de dag contact zullen hebben. 

Ondertussen daalt de boodschap bij mij in, de stoom komt uit mijn oren, ik bel Anneke en vertel haar wat er net is gebeurd, dit komt als donderslag bij heldere hemel binnen.

Anneke stuurt mij de gegevens van Manager Plek Sneek. Ik probeer haar te bellen en eindig 2x op voicemail, spreek in dat ik haar dringend wil spreken en app dit ook. Ze belt mij een uur later terug. En ik vraag haar rustig, waar dit ineens vandaan komt en zei zegt zonder empathie te tonen, dat er geen plek is voor Leon, zij kunnen de zorg niet bieden. Ik geef aan dat ik dit vreemd vind omdat 3 gedragsdeskundigen een heel verhaal hebben opgetuigd en er was consensus dat hij kon komen en nu ineens niet meer. Ik kreeg hetzelfde verhaal nog een keer te horen zonder onderbouwing. Ik word nu pas echt pisnijdig en blijf netjes en vraag uitleg, maar die komt niet. Er is geen plek voor Leon. Punt uit. De stoom komt nu uit mijn oren en voor ik lelijke dingen ga zeggen meldt ik haar dat ik het onbeschoft vind dat ik het niet direct van haar hoor en dat ik de hele gang van zaken, beneden de maat, onprofessioneel, asociaal en weerzinwekkend vind en dat ik een formele klacht ga indienen.

Dit lucht helemaal niet op, het kutgevoel blijft, we moeten weer voor Leon op zoek. En tegelijk is alles onduidelijk hoe gaat de dagbesteding nu verder, is er nog wel iets voor hem, etc.

Gelukkig wordt er een hoop duidelijk om 16.30 als we met Manager Bolsward spreken en de manager van de plek waar hij woont, zij doen er alles aan om hem dagbesteding te bieden, ik ben hier zo dankbaar voor, managers die niet alleen naar spreadsheets kijken, maar naar de cliënten, ze zijn er nog.

Leon heeft hier niets van meegekregen, hij is volledig onwetend en wat is dit voor één keer fijn, want wat een gevoel zou het hem geven als je ineens te horen krijgt dat je niet welkom bent.

Wij gaan nu weer op zoek naar een plek waar Leon met open armen wordt ontvangen, waar ze zien hoe mooi hij is en een plek voor een zinnige invulling van zijn dag.