Helaas Pindakaas

Leon zit sinds dat het 2,5 jaar werd op KDC It Mearke, dit is plek waar ontwikkelingsgerichte begeleiding wordt aangeboden aan kinderen tot 18 jaar. Daarom zijn we al sinds Leon zijn 15de op zoek naar een goede plek voor na het KDC. 

Zo en zo is het een hele speurtocht om goed in kaart te brengen welke dagbestedingen er voor volwassenen zijn. Het zijn er heel veel, maar er zijn er maar weinig geschikt voor Leon. En bij allemaal is de overstap er één van een gigantische sprong, het gat tussen kinder- en volwassenen dagbesteding is gigantisch.

Daarbij helpt het ook niet dat Leon in Oudermirdum woont. Een super plekje, maar in de omgeving geen geschikte dagbesteding te vinden.

Onze speurtocht bracht ons bij Maeykehiem in Sint Nicolaasga, De Mar in Sneek en De Stipe in Bolsward. We hebben alle drie de locaties bezocht, leuke gesprekken gehad. Al snel was duidelijk dat Maeykehiem geen goed plek was voor Leon. 

Bij De Mar viel eigenlijk veel op zijn plek, alleen de grote ruimte waar de dagbesteding werd gegeven, dat was voor ons een struikelpunt, voor de rest klopte het allemaal.

Als laatste hebben we De Stipe bezocht, we hadden er eerst geen goed gevoel bij, maar na het bezoek was dit 180 graden gedraaid, een goed verhaal veel afwisseling voor Leon en goede begeleiders, die het wel zagen zitten en een rustige ruimte.

Leon heeft proefgedraaid, geen vuiltje aan de lucht, dus de keuze gemaakt voor De Stipe in Bolsward. En toen kwam de grote dag 1 september ging hij beginnen, zijn begeleider van It Mearke was er de eerste twee dagen bij en het ging goed.

De eerste week ging het best oke, zeker omdat alles nieuw is, de tweede week ging het niet goed en de derde week ook niet. Een paar stevige incidenten en uiteindelijk wilde nog maar 1 begeleider Leon begeleiden. En dat gaat best goed, maar men dacht dat Leon wel even in 1 begeleider op 7 cliënten ging meedraaien, op het KDC was dit 1 op 2. Leon is zo weinig begeleiding niet gewend en voelde zich onbegrepen en onveilig. 

En toen 22 september het telefoontje, “eigenlijk is De Stipe geen plek voor Leon, we kunnen het niet aan en hij had hier eigenlijk niet moeten komen”. Dat was het nieuws dat de manager mij vertelde, hij kon er niets aan doen, was net nieuw. Maar zijn voorganger, die verwijt ik wel het een en ander. Zaken veel te rooskleurig voorgesteld, ver van de werkelijkheid. Ik ben erg boos, eigenlijk woest, hoe kan je zo omgaan met kwetsbare cliënten. 

De manager pakt het gelukkig goed op, doet alles wat hij kan om Leon goed te laten begeleiden in de periode dat hij nog naar De Stipe gaat, maar het voelt niet oke.

De komende weken wordt het spannend, gaan we een goed plekje voor Leon vinden?

Een plek waar hij wel de begeleiding krijgt die hij nodig heeft, de plek waar hij gelukkig kan zijn. Waar hij jaren plezier kan hebben.

Het besef daalt nu wel in, dat Leon, zijn hele leven afhankelijk zal zijn van zijn familie die voor hem vecht en hem het beste plekje gunt, en dat hij afhankelijk is van de grillen van de politiek en instellingen. Vooral de beslisser maken er een zooitje van, de begeleiders breien alles wel weer recht en hebben een groot hart voor de mensen waarvoor zij zorgen. 

Hulde aan de begeleiders.

Ik hou jullie op de hoogte van de zoektocht.