Een Snoezelruimte voor Kleurrijk

Boos en Verdrietig!

Dit is niet de leukste zin om een blog mee te beginnen, maar het is wel de realiteit.

Je zal je nu vast afvragen waar ik dan zo boos en verdrietig om ben? Dat is heel eenvoudig, Leon heeft een vliegende start gehad op zijn woonlocatie, dat is eigenlijk heel lang heel goed gegaan, maar de laatste maanden gaat dat echt veel minder goed.

En ik weet niet precies waarom het niet meer zo goed gaat, ik heb een vermoeden. Leon is 18 jaar en ik denk dat zijn pubertijd nu parten begint te spelen, hij is aan het kijken waar de grenzen liggen en wil deze oprekken. Dat is best wel heel lastig om mee om te gaan. Maar er speelt meer, het lijkt erop dat Leon minder goed wordt begrepen, dat men neigt om aan zijn behoeftes voorbij te gaan en dat zorgt voor meer escalaties, met als gevolg dat men Leon steeds meer gaat zien als een moeilijke jongen. Nu ben ik de laatste om dat te ontkennen, Leon heeft zorgzwaartepakket 7, dus dat zegt wel iets, die krijg je niet zomaar. 

Maar hoe gedraag jij je als je niet begrepen wordt? Volgens mij ga je duidelijk aangeven dat je dat niet fijn vindt, jij kan dat, want jij kan praten, je kan vertellen wat het met je doet, je kan onderhandelen en je kan nogmaals heel duidelijk maken wat je ervan vindt.

Maar Leon kan dit allemaal niet! En hoe ziet dat er dan uit? Ik ga proberen dat hieronder te beschrijven.

Je bent Leon, je hebt de hele dag moeten “werken”  of je gaat een dag naar de buitenschoolse opvang met veel kinderen om je heen, je hebt de hele dag prikkels over je heen gekregen, je mandje is best wel vol. Je hebt de behoefte om te ontprikkelen. En Leon doet dit het liefst met een iPad, liefst 3 iPads. Je hebt geen stem, dus je pakt de pols van je begeleider en die duw je naar de deur waarachter de iPads liggen. Maar die vindt dat je wel kan spelen met de iPad die je hebt. Je probeert het nog een keer, nu nog wat duidelijker en wat woester. De begeleider schrikt en stuurt je weg. Nu wordt je boos en gefrustreerd, want je behoefte wordt niet gezien en het is zo belangrijk om te ontprikkelen, het is zelfs van levensbelang voor je.

Je wordt nog hard handiger naar de begeleider en dan is er een conflict. Jij gefrustreerd, begeleider geschrokken en misschien zelfs boos. 

Maar Leon, je bent een slimme jongen en denkt, “oké ik ga niet om iPad vragen maar om andere powerbank” want die liggen in dezelfde ruimte en dan kan ik weer om een iPad vragen, maar men kijkt op je powerbank, maar die is nog vol genoeg en je wordt weer wegstuurt. Je wordt weer niet gehoord.

En dit levert weer een conflict op, waar zowel Leon als de begeleider als verliezer uit de strijd komen.

Er is nu een vicieuze cirkel ontstaan en Leon is echt hard handig en dat is heel heftig voor een begeleider, deze krijgt te maken met fysiek geweld, wat zo klote is, want je hebt het beste met Leon voor.

Er worden nu zelfs medicijnen ingezet om Leon in dit soort situaties rustig te krijgen, dit gaat echt tegen alles in wat voor mij goed voelt, maar ik snap ook dat het voor de begeleiders ook belangrijk is. Dus met heel veel tegenzin hiermee akkoord gegaan.

Dit is wat de afgelopen maanden heeft gespeeld en ik ben heel erg met de instelling meegegaan, maar nu staan we op een punt waar ik even niet meer weet wat de beste keuze is, nog meegaan met wat er nu gebeurd, of hard aan de noodklok trekken, ik heb het laatste gedaan.

Ik vind dat een heleboel van de conflicten van de afgelopen tijd voorkomen hadden kunnen worden als men flexibeler was omgegaan met de iPads, ik heb een gevoel dat zij het zien als een speeltje. En dat is het ook voor veel van de bewoners. Maar voor Leon is het een eerste levensbehoefte, zijn houvast, de manier om zijn prikkels te reguleren. Zijn houvast in de wereld, de tool die hij nodig heeft om overeind te blijven in een wereld vol prikkels, een wereld waarin hij vaak niet begrepen wordt, een wereld die het uiterste van Leon vraagt.

En nu waarom ik zo boos en verdrietig ben. Ik ben niet boos op de begeleiders, die doen echt stinkend hard hun best om zo goed mogelijk voor Leon te zorgen.

Maar ik ben zo boos op de situatie, de machteloosheid, het gebrek aan invloed, niet meer weten hoe je het mensen duidelijk moet maken wat Leon nodig heeft. 

Maar ook boos op mijzelf, ik heb zo sterk het gevoel dat ik Leon in de steek laat, dat ik hem niet bescherm, dat ik niet de beste vader van de wereld kan zijn voor hem. De tranen lopen nu over mijn wangen, ik ben boos, heel boos, maar eigenlijk nog veel meer dan dat, ik ben zo verdrietig, zo machteloos.

Leon thuis houden is geen optie, dat is niet meer te doen als ouders. Anneke zei het heel passend vandaag toen ik vroeg waarom ze de afgelopen 5 jaar geen fotoboek had gemaakt, we hebben de afgelopen 5 jaar in overlevingsstand gestaan, er was voor niets meer ruimte.

Dus jezelf weer bij elkaar rapen en weer knokken voor Leon en voor zorgen dat Leon een stem krijgt en dat hij gehoord wordt. Ik blijf net zolang vechten voor hem als maar nodig, maar dat is reten zwaar. Maar ik zal nooit opgeven, NOOIT!!!!