Naar de Toskedokter, Fries voor tandarts

We gaan al een hele tijd met Leon naar de tandarts, eerst naar een tandarts in Sneek, dit was altijd leuk, Leon dacht daar anders over 😊. Het was een hele klus om Leon in de stoel te laten zitten. Na heel veel bezoekjes en proberen zat hij in de stoel, maar dan de volgende stap: mond open.

Ik kan je vertellen de kluis: van de Nederlandse Bank kraken is makkelijker dan Leon zijn mond open te laten doen. Nadat de tandarts heel vaak stinkend hard zijn best had gedaan, hebben we het in Sneek opgegeven en zijn we naar het CBT (Centrum voor bijzondere tandheelkunde) in Leeuwarden gegaan. Daar kregen we een nieuwe tandarts, mevrouw Hovens, het eerste bezoek was al bijzonder, ze was vriendelijk, was helemaal gefocust op Leon, deed er alles aan om hem te laten voelen dat ze oké is. We zijn een aantal jaren naar Leeuwarden gegaan en stapje voor stapje, deed Leon zijn mond open, met een beetje hulp van papa.

De tandarts mocht in zijn mond kijken, niet met een spiegeltje, maar vanaf een afstandje, dit was al een hele stap en in 2021 moest Leon voor het eerst onder narcose om zijn gebit te bekijken en te sealen. Dit was op zich al een uitdaging, want hoe leg je uit wat er gaat gebeuren, en hoe zorg je dat het kapje voor het lachgas niet eng is? Al onze kinderen woonden toen nog thuis en die hielpen met het kapje, vooral zijn grote zus, die deed het kapje om zijn neus en mond en zei dan “wat krijgt Leon? Lachgas”, Leon moest dan hard lachen en vond het alleen maar erg leuk. Op de dag van de ingreep hebben we hem verteld dat hij ging slapen en dan weer wakker ging worden met allemaal mooie tandjes. Anneke ging met hem mee (papa is een watje) en het kapje pakte hij met zijn hand en zette hij op zijn gezicht en in dromenland was hij. Er is toen best wel veel gebeurd, foto’s maken, sealen, een aangetast melkkiesje verwijderd en 8 gaatjes vullen. Dat is best schrikken als er zoveel gevuld moet worden, maar Leon is heel moeilijk te poetsen.

Hij werd goed wakker en na een paar uurtjes mochten we naar huis, hij voelde zich nog niet best en voor de deur van ons huis, moest hij overgeven, waarschijnlijk last van het bloed. Maar toen dit eruit was, kwam de oude Leon weer boven.

Daarna weer een tijdje naar de tandarts gegaan, telkens een stapje verder. En toen vertelde ze dat ze naar het UMCG in Groningen ging, maar er zou een andere goede tandarts voor haar in de plaats komen. Nou daar dachten wij anders over, na 1 bezoek waren we klaar met de nieuwe tandarts en Leon ook 😊. Maar eerlijk is eerlijk, ze heeft 1 goede tip gegeven die we nu nog gebruiken, eerst de tanden poetsen met een gaasje en wat water. Maar dat was echt alles, we zijn direct overgestapt naar het UMCG, weer naar tandarts Hovens, stukje verder rijden, maar beter voor Leon. En nu waren we na veel oefenen zover dat hij zijn mond opendeed en de tandarts er met een spiegeltje in mocht kijken. En toen stapte ze weer over, naar een andere praktijk, hup wij mee verhuizen, maar dat was voor korte duur, we zijn zelfs nooit in die praktijk geweest en ze verhuisde weer terug naar het CBT in Leeuwarden en wij weer met haar mee😊.

Afgelopen mei zag ik een donker plekje op een kies van Leon, dus een afspraak gemaakt en de tandarts zag het ook, het was geen plekje, maar een PLEK. Dus weer onder narcose, afgelopen maandag was het zover. Wij naar Frisius Medisch Centrum in Leeuwarden, Leon deed het geweldig, de zuster kon zo zijn bloeddruk meten, hij hielp zelfs mee, arm omhoog, hand op tafel, hij wist precies wat hij moest doen. Op met mama lopend naar de operatiekamer, ik ga echt niet in een bed liggen. En met mama, want papa is een watje. In de operatiekamer herkende hij het kapje direct en dacht “dat kapje is het begin van een hoop ellende” maar door kordaat optreden van de anesthesist lag hij zo lekker te slapen en groot onderhoud werd uitgevoerd. 4 foto’s, 6 gaatjes en 1 kies trekken. Aai dat is heftig, want hoe zou hij hiermee omgaan? Gaatjes vullen oké, maar een kies trekken, allemaal wel heel spannend. Hij werd wakker op de verkoeverkamer en mocht direct door naar zijn eigen kamer om verder bij te komen. Zo zielig hoe hij erbij lag, helemaal aan het trillen, maar na 30 minuten was hij er wel weer, druk aan de gang met zijn ipads en mobiel. En hij vond dat het infuus er wel uit kon en zou dit wel even zelf doen. Gelukkig hebben we dat kunnen voorkomen.

Maar ja er is wel een kies getrokken, Anneke heeft een koel washandje op zijn wang gehouden, dat vond Leon fijn, wilde gelukkig niet meer met zijn vinger in zijn mond en het nabloeden was ook veel minder. Na 2 uurtjes mochten we naar huis. In de auto kwam er steeds meer leven in hem. En thuis wist hij niet hoe snel hij weer op de schommel kon klimmen in zijn chillkamer, zapper van zijn TV in de hand en heel veel geluid maken. Hij wilde niet echt eten, maar gelukkig wel drinken. Hij heeft geen pijnstilling meer gehad, want paracetamol geven is onmogelijk. 

We hebben daarna gewoon de avondroutine gedaan. Om 22.15 nog een rondje rijden met papa en mama, daarna lekker in bad, voetjes in een badje met zeezout, vingertjes behandelen omdat hij aan de nagelriemen pulkt en om 01.30 heerlijk gaan koesen (slapen).

Vanmorgen vrolijk wakker geworden, lekker gegeten en gedronken en gewoon naar de dagbesteding, dat was wel heel pittig, maar wel goed gegaan. Daarna met de taxi naar Kleurrijk, daar heeft hij weer brood gepikt en goed gedronken. En hij kreeg allemaal lieve knuffels van zijn begeleidsters.

Misschien een heel verhaal, maar naar de toskedokter gaan met een verstandelijk beperkt kind is een avontuur en een lange weg. En al helemaal als er iets moet gebeuren. Papa en mama vinden dit altijd heel erg spannend, maar grote broer en zus met aanhang ook.

Maar als het achter de rug is, dan kijken we naar onze grote kleine man en denken we

“WAT EEN BIKKEL”