Het Ritme van het Weekend

Onze weekenden met Leon zijn eigenlijk heel erg hetzelfde, wat dat betreft wordt je als ouders van een autistisch zoon ook wel een beetje besmet. Want doordat je het leven volledig op Leon afstemt, kom je zelf ook best in een heel strak stramien vast te zitten. Wij genieten van de tijd dat Leon woont, we kunnen weer spontaan dingen doen, maar dit is nog wel heel erg wennen. En drukte om je heen is ook heel erg wennen. Als ouders verander je ook als je zorgt geeft, en het is heel erg wennen als het strakke stramien wegvalt. Wat moet je met die tijd?

Nu is Leon niet heel erg star (vinden wij 😊), maar het ritme van de dag heeft wel een vast verloop. Op zaterdagmiddag halen we Leon op, dan bepaalt Leon de route die we naar huis rijden. Ik doe mijn hand bij elke kruising naar de achterbank en Leon duwt deze de kant op waar we heen moeten. Nu is deze route eigenlijk bijna altijd hetzelfde. Heel soms een verrassing. Als we afwijken van de vast routes zonder dat Leon dit heeft aangegeven, dan is dat even lastig, maar blijven praten helpt dan wel, en ik heb de afgelopen heel veel moeten praten, want zo beetje elk rondje wat we rijden heeft wel afgesloten wegen.

Bij thuiskomst, duikt hij direct de Chill in, dit is de aanbouw die we hebben laten bouwen, hier staat een heel stevig bed, hangt een schommel en er staat een TV en een wiebelplank. Hier heeft hij de grootste pret en maakt hij heerlijk veel lawaai. Vaak alleen en heel soms mogen we vertoeven in de koninklijke ruimte.

Een uur later, hup de auto in en weer rijden, daarna eten en weer de auto in, de dikste pret op de achterbank, filmen van de buitenwereld die voorbij raast, met heel specifiek getimed de geluiden van de Teletubbies. 

Hierna thuis nog even in de Chill, door het bad heen, heerlijk  op de bank onder je dekbed en dan laten zien dat je een puber bent en pas om 4 uur slapen gaan. 

En hup er weer om 7 uur uit. Klaar voor een nieuwe dag met papa en mama. Heerlijk wakker worden in de Chill, lekker papa erbij halen, mama ligt nog te slapen want die was tot 4 uur de klos. Als we mazzel hebben om 9.30 weer lekker rijden, eerst het standaard vaste rondje van een klein uur en dan heel speciaal, heen en weer rijden tussen de ovonde op de N7 en de afslag Nijland, zeker wel een stuk of 8 keer. En na 2,5 uur zegt papa dat het wel klaar is en dat we naar huis gaan om te eten.

In de tussentijd is mama wakker geworden heeft voor jou lekkere broodjes gehaald, deze werk je naar binnen en dan is het tijd voor het wekelijkse uitje naar Pantropica, ze kennen je daar en roepen, hallo Leon als je binnenkomt, maar je geeft geen reactie, snel je rondje, dan in het restaurant je standaard eten nuttigen in vaste volgorde, komkommer, kiwi’s, drinken en een kroketje. Hup de auto in, lekker rondje met mama, natuurlijk het vaste rondje. Papa heeft even tijd voor zichzelf als mama weer richting huis rijdt. Hier weer lekker in de Chill spelen en eten, daarna weer een grote ronde met papa en mama. Het is baddertijd en dan weer  lekker op de bank en om twaalf uur op bed.

Het is 7.30 je bent niet wakker te krijgen, komt een beetje slaperig naar beneden en hebt een kwartier nodig om wakker te worden. Op naar de dagbesteding, nieuwe week, nieuwe ronde en nieuwe kansen.